Mijn grootmoeder Livia was 'n geduldig mens.
Negen jaar duurde het voordat Agrippa niet meer nodig was.
Toen stierf hij, vergiftigd door Livia.
Tiberius liet zich scheiden en trouwde met Julia.
Uiteindelijk kreeg mijn grootmoeder altijd haar zin.
Verdorven vrouw.
Je raakt uit conditie.
Je zou in 't leger niet meer meekunnen.
Gooien. Vooruit, gooien.
Antonia gooit harder.
Kop dicht. Gooi die bal.
Als je iets aan je buikje zou doen...
We zullen 's zien wie de sterkste is.
Geef je je over? - Laat me los.
M'n broer is wel erg slecht in vorm.
Als jij tien jaar in Rome zit, ben je er net zo aan toe.
Wat krijgen we nu? Mokken?
Jij mag blij zijn. Jij gaat morgen weer naar 't leger.
Dat is tenminste 'n fatsoenlijk bestaan.
Marcheren, vechten, forten bouwen.
De mooiste jaren van m'n leven. - Je beulde je troepen af.
Ik was hard maar eerlijk. Dat zullen ze toegeven.
Weet je wat ze echt van je zeggen?
Jouw oefeningen waren veldslagen zonder doden.
En jouw veldslagen dodelijke oefeningen.
Zeggen ze dat?
Echt waar?
Drusus, dat leger waarmee ik door de Alpen trok, dat waren pas kerels.
Wij hebben ook veldslagen gewonnen. - Ik weet 't, maar die twee legioenen...
Het twaalfde en 't zestiende. - Elitetroepen.
Ze trokken zich nergens wat van aan: de hitte, de kou, de marsen.
Ik schold tegen ze, ik geselde ze, maar hun officieren beulde ik ook af.
En als de troepen geen tenten hadden, sliep ik zelf ook in de open lucht.
Je moet 't leger weer ingaan.
Dat wil hij niet.
Wie? Augustus?
Ik ben hier zijn klusjesman.
Hij kan me niet missen, zegt ie.
Ik ben zijn boodschappenjongen.
Ik moet me bezighouden met de werkloosheid.
Of met de reorganisatie van de stadsbrandweer.
En dan is er nog dat kreng, Julia, met wie ik werd gedwongen te trouwen.
Hij is onuitstaanbaar. Soms praat hij dagen niet tegen me.
Volgens Drusus was hij als kind al zo zwaarmoedig.
Maar Drusus kreeg 'm altijd aan 't lachen.
Drusus is z'n broer, hij is niet met 'm getrouwd.
Antonia, ik ben heel makkelijk. Hé, moet die teen er soms af?
Het gewricht is stijf. - Dat komt door jouw gemasseer.
Die dagdromers kunnen continu één teen masseren.
Ze is vast verliefd. - Dan wens ik 'r meer geluk dan ik.
Waar had ik 't over? - Over Tiberius.
Hij wou niet scheiden van Vipsania. - Wat zag hij in die magere lat?
Je ziet 'r niet eens, zo mager is ze.
Hij was haar de halve nacht in bed aan het zoeken.
Ze was niet te vinden als de lakens een beetje waren verkreukeld.
Bij het bed opmaken vonden ze haar weer.
Zo mager is ze niet. - Wat noem jij mager?
Toen Valerius zich had doodgehongerd, zag hij er beter uit dan zij.
Na tien jaar huwelijk zou hij blij moeten zijn dat ze hem de rug toekeerde.
Dat is het 'm juist: hij wou altijd dat ze 'm de rug toekeerde.
Julia, wat bedoel je?
Hij is een rare snuiter.
Ik zal je de details besparen.
Je bedoelt toch niet...
Zo erg zou ik dat niet vinden.
Ik ben anders dan jij, ik heb genoeg ervaring.
Maar hij is zo kil. Ik krijg geen contact.
Zelfs sneeuw kan smelten, maar hij niet.
Daar kijk ik van op.
En hij haat Gaius en Lucius. Dat zijn toch lieve jongens?
Hee lief
Ik was ooit weg van 'm. Wat kan 'n vrouw toch dom doen.
Het is de schuld van Augustus.
Niet mijn vader, maar Livia wou dat huwelijk per se.
Tien jaar terug wou ze 't al, maar Agrippa was haar te snel af.
Dat wist ik niet. - Nee, jij was nog te jong.
Goed, laat verder maar.
Toen Marcellus overleed, had ze alles al uitgedacht.
Ze kende m'n zwak voor Tiberius en wilde dat ik met 'm zou trouwen.
Maar Agrippa wou dat ook en die was toen belangrijk. Dus moest ze wachten.
En wachten kan ze. Tijd betekent niets voor haar.
Arme Marcellus. - Wat erg voor je.
Eerlijk gezegd...
Laat ons alleen, ik roep je wel.
Ga maar.
Wegwezen.
Eerlijk gezegd denk ik dat Livia daar iets mee te maken had.
Misschien heb ik ongelijk, maar hij was nooit echt ziek.
Tot zij zich met hem bemoeide.
Die vrouw heeft veel op haar geweten.
Jij bent zo onschuldig.
Dat valt mee, vraag Drusus maar.
Dat zal ik 's doen, als hij in de stemming is.
Die man van jou is heel knap.
Waarom bedek ik me altijd als ik hier met jou ben, en met een ander nooit?
Zo hoort 't, dat naakte gedoe geeft geen pas.
Wat zal ik je missen na morgen.
Niet zo hard. - Het vuil zit diep in de huid.
Het zit veel dieper. - Wat ben jij somber.
Niet zo hard, anders vraag ik 'n ander. Ik snap niet waarom jij 't doet.
De reiniging van het lichaam laatje niet over aan 'n slaaf.
Hoe schraap je je eigen rug schoon? - Dat laat je je broer doen.
En als je geen broer hebt?
En als je geen zoon hebt?
En geen vriend? - Dan verhang je je.
Dat heb ik geprobeerd. Je kunt beter 'n slaaf nemen om je te reinigen.
Ik zal je missen.
Jij bent nooit somber. - Onzin, dat zijn we allemaal wel 's.
Niet zo erg als ik.
Zo erg is het niet met je gesteld.
Ik verzeker je dat ik soms gruw van mezelf.
Ik kan mezelf niet meer verdragen.
Jij kent die duisternis niet.
Een duisternis in jezelf, gitzwart.
Schep niet zo op, ik ken dat gevoel ook.
Jij niet, jij absoluut niet.
Onze familieboom heeft twee soorten appels: zoet en zuur.
Wij zijn 't bewijs.
En moeder? Is zij zoet of is zij zuur?
Toen Livia door 'n slang werd gebeten, stierf de slang.
Dat is niet leuk meer.
Slechts drie mensen zijn me lief.
Een van hen was vader. - Een nobel mens.
En dan Vipsania. - Waarom ben je van haar gescheiden?
Livia, Julia, Augustus, iedereen wou 't.
Maar jullie waren gelukkig samen. Je had kunnen weigeren.
Denk je dat de monarchie na Augustus blijft bestaan?
Nee, ik denk 't niet.
Rome wordt weer een republiek, dat beloof ik je.
Dan is 't misschien allemaal voor niets geweest.
Heb je 't daarom gedaan?
Is dat echt zo?
Maar Julia's zoons komen nog voor je.
Arme broer van me.
Wat een ambitie.
Dat komt door moeder.
Wat mis ik haar toch.
Vipsania.
Wat heb ik gedaan?
Wat gebeurd is, is gebeurd.
Ja, het is gebeurd.
Ik moet haar vergeten.
Vipsania was de tweede. Zij is er niet meer.
Jij bent de derde.
Ik voel hetzelfde, dat weet je.
Jij zou mijn karakter moeten hebben en ik het jouwe.
Als grote broer moet ik jou beschermen. - We beschermen elkaar.
AI zou ik niet weten waartegen.
Er is heel veel dat jij niet weet.
Als jou iets zou overkomen... - Wat kan mij nou overkomen?
Je kunt sneuvelen in 't gevecht.
Je kunt dodelijk ziek worden.
Jij kunt je keel doorsnijden bij het scheren of stikken in een pruimenpit.
Tiberius, niemand heeft het eeuwige leven.
Jij bent mijn hoop, mijn lichtpunt.
Alweer zes.
Wat ga je nu doen?
Ik bezet de haven en snij de graanaanvoer af.
Prima, Rome kan niet zonder graan, maar je bent wel kwetsbaar vanuit zee.
Maar dat moet je zelf weten. Lucius, jij bent.
Zes.
Die dobbelstenen hebben alleen zessen.
Belgica is van mij.
Vooruit, nog 's gooien.
Twee.
Ik neem Brittannië. - Je hebt nog maar drie legioenen.
Julius heeft het ook gedaan. - Maar hield 't niet vol.
Wat is er?
Uw stiefzoon Drusus wil afscheid nemen.
Ga maar mee. - Eerst het spel afmaken.
Later, de plicht komt voor het plezier.
Kom onze opperbevelhebber in Germanië even de hand schudden.
Geen gepruil, dat doet een Romein niet.
Je gaat ons verlaten?
En met plezier, denk ik. - Ik heb m'n orders, maar ik ben blij.
Gelijk heb je, op jouw leeftijd was ik net zo.
Gaius en Lucius willen ook gedag zeggen.
We zijn Imperium aan 't spelen. Egypte en Syrië ben ik al kwijt.
Mag ik Drusus iets vragen?
Hoeveel legioenen zijn nodig om Britannië te bezetten?
Vier.
En veel cavalerie.
Kan 't niet met drie? Het zijn barbaren. - Dat is riskant.
Kijk, bij zo'n bezetting moet je snel en hard toeslaan.
Je mag de vijand geen kans geven om zich te herstellen.
Eens zal ik 't doen.
Het loont niet. Het is een arm gebied en als slaven deugen de Britten niet.
Zeg gedag en wacht boven op me.
Lees 's wat Julius over Brittannië schrijft.
Dat heb ik gelezen, twee keer. - Ik ook.
En blijf van de stukken af, ik weet waar ze staan.
Goeie jongens, we zullen ze ooit nodig hebben.
Laten we even in de tuin gaan lopen.
Reist Antonia met je mee?
Is dat verstandig in haar toestand?
Julia vertelde me dat ze weer zwanger is. Het is wel kort na de vorige.
Ach, 't gebeurt. - Dat is waar.
Trouwens, we hebben kinderen nodig.
Mensen trouwen zo laat tegenwoordig. Daar moet ik 's wat aan doen.
Heb je afscheid genomen van Livia? - De Parthische gezant is nu bij haar.
Ze werkt hard.
Je moeder is 'n bijzonder mens. Zonder haar was ik allang gestopt.
Voor één man is dit ambt wel heel erg zwaar.
Ja, zeg dat wel.
Het is te zwaar. Soms wil ik weer gewoon ambteloos burger zijn.
Sinds Marcus Antonius' dood doe ik het al 20 jaar alleen, en dat verwijt ik 'm.
De dwaas. Het hele Oosten was van hem.
Als hij m'n zus fatsoenlijk behandeld had, was alles anders geweest.
Is het te laat...
Is het te laat om het ambt neer te leggen?
En de senaat laten regeren?
Je bent net als je vader. Altijd een voorstander van de republiek.
Hij was ooit ook een vijand van me.
Ik zal nooit een vijand van u zijn.
Dat bedoel ik niet.
Je doet er goed aan hem tot voorbeeld te nemen.
Ik heb hem ooit onrecht aangedaan.
Ik heb hem je moeder afgenomen.
Dat heeft me altijd dwarsgezeten.
Maar we zijn nu familie van elkaar.
En we zetten ons gezamenlijk in voor het welzijn van Rome.
Mijn broer...
Ik krijg geen hoogte van 'm.
Net 'n grote hond die alles ziet en niets zegt.
Hij wil weg uit Rome. - Ik weet 't.
Ik kan 'm niet missen zolang de jongens nog klein zijn.
Maar 'n onwillig paard... -is erger dan geen paard.
Maar we zijn geen paarden, we krijgen niet steeds onze zin.
En wat wil hij? De hele dag op 'n rots zitten en steentjes gooien in zee.
En waarom? Geen idee. Nee, dat gaat niet door.
Daar is je moeder.
Zo, je gaat er weer vandoor.
Heb je de berichten uit Germanië gelezen?
De Corusci zijn lastig. - Ik maak 't hún lastig.
Laten die Germanen zich ooit civiliseren?
Je weet 't: als we een volk veroveren, zijn we gematigd.
Maar als akkoorden geschonden worden, straffen we met harde hand.
Wat willen de Parthen? - Ze willen een Romeinse god.
Ze willen 'n tempel aan jou opdragen. - Geen sprake van.
Koningen hebben we niet meer, waarom dan wel levende goden?
Niet in Rome, maar in Syrië.
Wat voor kwaad kan dat nou: 'n tempel in jouw naam?
Het bevalt me niet, Livia.
Ik voel gewoon dat het niet kan.
Het is 'n belediging voor de goden die al over ons waken.
Zeg ze dat het niet doorgaat.
Ik ga het spel afmaken. Pas goed op Antonia. Ik wil geen ongelukken.
Misschien draagt ze wel een groot Romein in zich.
Dat de goden met je mogen zijn.
De jongens eten mee vandaag.
Zo'n discussie met de gezanten is leerzaam voor ze.
Laat hem met rust, hij mag niet aftreden.
Wilt u echt dat we afglijden naar 'n erfelijk koningschap?
Dat we 'n poel van corruptie worden?
Rome zal nooit weer een republiek worden.
Laten we er maar niet over kibbelen.
Laat me u vaarwel kussen.
U hoeft 't niet erg te vinden dat u me niet mag.
Een moeder kan niet van al haar kinderen houden.
Je had niet moeten komen.
Dat is verkeerd.
Stuur me niet weg, Vipsania.
Wil je dat ik moeilijkheden krijg?
Ga dan weg. Het is gevaarlijk.
Doe het luik open. Laat me je bekijken.
Alsjeblieft, ga toch weg.
Is het waar?
Ja, 't is waar.
Ga je weer trouwen?
Dat sta ik niet toe.
Ik vermoord je, je bent van mij, je bent mijn vrouw.
Ik ben je vrouw niet. Je hebt je van me laten scheiden.
Doe het niet.
Je moet me met rust laten. We mogen elkaar niet meer zien.
Hou je van hem? - Hou jij van haar?
Ik haat haar.
Hij is lief voor me. - Maar waarom trouw je weer?
Omdat ik niet wil dat je me steeds achterna loopt, dat je hier komt.
Je moeder heeft overal spionnen. - Dat kan me niet schelen.
Je bent getrouwd met de dochter van Augustus. Dat is niet zomaar iemand.
Ga niet weer trouwen. Ik smeek 't je. Dat zou onverdraaglijk zijn.
Moet ik dan altijd alleen blijven?
Je zult niet alleen zijn, dat beloof ik.
Het was niet mijn schuld. Jij hebt je van mij laten scheiden.
Ik wilde het niet. Ze hebben me gedwongen.
Ik had me niet laten dwingen.
Het spijt me, dat meende ik niet.
Het was moeilijk voor je, moeilijker dan 't voor mij geweest zou zijn.
Ik had moeten weigeren, ik had me eerder nog van kant moeten maken.
Het is gebeurd, er is niets meer aan te doen.
Laten we ons samen van kant maken.
We plegen zelfmoord.
We gaan naar de badkamer en snijden onze aderen open.
Als ze ons vinden, vermengt ons bloed zich liefdevol in 't water.
Mijn lieveling, het is te laat.
Ik ben hopeloos verloren, ik leef in duisternis.
Dat gaat weer over. - Maar hoe dan, Vipsania?
Ik ben bang voor 'n leven zonder jou. - Maar waarom?
Omdat je zo lief bent.
Een halfjaar geleden was er 'n delegatie uit Palmyra.
En Augustus weigerde, weet ik nog.
Het idee om als god vereerd te worden staat 'm tegen.
Hem niet alleen.
Niet iedereen is die eer waardig. - Natuurlijk.
Maar zijn besluit staat vast.
Mijn besluit ook, ik sta niet toe...
dat zijn bescheidenheid de politiek in de weg staat.
Als de senaat zijn goddelijkheid politiek nuttig zou vinden...
zou hij dat niet afwijzen.
Hij zal geen druk uitoefenen en de debatten niet bijwonen.
Uiteraard.
Er zal verzet zijn in de senaat.
Ik zal aanvoeren... - Dat bepaal ik.
Ze hebben je gezien, op klaarlichte dag.
Ze hebben je bij haar thuis gezien, en het was niet voor het eerst.
Om 'r te feliciteren met haar huwelijk. - Laat haar met rust. En lieg niet.
Behandel mijn dochter met respect.
Jij wilde dat huwelijk en je hebt het serieus te nemen.
Hij is weer bij zijn ex-vrouw geweest. - Schat, je overdrijft.
Nee, hij kwam haar laatst op straat tegen.
Ontken het maar niet, ik krijg echt alles te horen.
Hij sprak haar niet aan, maar liep haar na als 'n verliefd kalf.
Voor het oog van jan en alleman.
Als jij mijn familie te schande maakt, kun jij je biezen pakken.
Luister goed, Marcus Antonius was heel wat meer mans dan jij.
Maar toen hij m'n zus liet vallen, is 'm dat zwaar opgebroken. Is dat duidelijk?
Julia en ik liggen elkaar niet. - Dan passen jullie je maar aan.
En je laat die vrouw met rust.
Laat me dan uit Rome weggaan.
Wat moet ik met hem? Jij bent z'n moeder. Praat met hem.
Het is net als met Agrippa. - Hij meent 't niet.
Je hoort toch wat hij zegt? - Hij is ongelukkig, hij meent 't niet.
Zo vreemd is 't niet dat iemand af en toe contact heeft met zijn ex.
Ik zag zijn vader ook wel 's toen ik al met je getrouwd was.
Dat was anders. - Welnee.
En jij hield contact met Julia's moeder. - Ja, maar niet stiekem.
Ik was er niet bij. - Dat kan zijn, maar 't was niet stiekem.
Was dit dan zo stiekem?
Ik wist 't.
Wist jij 't?
Natuurlijk, hij heeft 't me verteld.
Daar weet ik niets van.
Heb jij zo weinig te doen dat ik je met elk wissewasje moet lastigvallen?
Je klaagt altijd dat je overal te weinig tijd voor hebt.
Ik zal voortaan de waslijst met je doornemen.
Goed, ik was voorbarig.
Maar ik had er reden toe.
Tiberius, luister.
Ik ben niet blind. Julia en jij passen niet echt bij elkaar.
Dat zij dan zo, maar we kunnen niet elke ruzie op de spits drijven.
Zeker wij niet, wij moeten 't voorbeeld geven.
Livia, dat vind jij toch ook? - Zeker, onze plicht gaat altijd voor.
Precies.
Wees eerlijk en kijk niet zo grimmig.
Een scharreltje af en toe, dat hoeft niemand te weten.
Onder ons, en we vergeten even dat je moeder erbij is, zover mogelijk.
Dat begrijpen we als mannen onder elkaar.
Maar Vipsania, dat bevalt me niet, begrijp je? Dat kan gewoon niet.
Wees open tegen me en je zult er geen spijt van krijgen.
Ik haat geruzie in de familie.
Zo moeilijk is 't toch niet om aardig tegen elkaar te zijn?
Er is een bode uit Germanië. - Laat maar binnen.
Een brief van Drusus voor zijn broer. - Tiberius, lees 's voor.
Beste Tiberius.
Ik heb rust moeten houden door 'n lichte hoofdwond.
Zo heb ik na kunnen denken over ons dierbare Rome.
Gewond? Toch niet ernstig? - Een lichte verwonding.
De corruptie en baantjesjagerij in Rome zijn zo ernstig...
Lees verder.
Het handschrift is...
Zo onleesbaar is 't toch niet?
Hij schrijft verder...
Het is niet de moeite waard. Mijn broer was zichzelf niet toen hij 't schreef.
De corruptie en baantjesjagerij in Rome zijn zo ernstig...
dat zij wel het gevolg moeten zijn van Augustus' blijvende machtspositie.
Kunnen we hem niet overreden of dwingen om af te treden?
Hij zelf wil wel, maar stuit op de koppigheid van onze moeder, Livia.
Zij is zo belust op de macht die ze uitoefent via hem...
Hij gaat nog verder, wil je het lezen?
Dit is duidelijk Iandverraad.
Het zit 'm hoog, ik begrijp dat.
Hij heeft ongelijk. Maar ik begrijp 't.
Maar misschien heeft hij wel gelijk.
Misschien moet ik stoppen. Ik heb 't zelf vaak gezegd.
Sta je toe dat hij me zo beledigt? - Hij is jouw zoon, niet de mijne.
Door zijn wond is hij in de war. Hij heeft 't over duizeligheid.
Dat is 't.
Hij is wat in de war.
Die Germaanse bossen gaan je niet in de koude kleren zitten.
Ik haal hem terug zodat hij kan uitrusten.
Je hebt gelijk, hij moet hier zijn. En ik stuur een arts.
Die heeft hij al. - Zo'n domme legerarts.
Ik stuur hem mijn eigen arts. Die weet er wel raad mee.
Voorzichtig.
Haal de dokter.
Welke? - De onze natuurlijk, en snel.
Til hem op bed en voorzichtig of ik maak eunuchen van jullie.
Lomperiken.
Weg met dat ding.
Ik hoor jullie te kruisigen.
Stil maar.
Wegwezen, jullie.
Vreselijk, die pijn.
Het is 'n troep, maar we maken 't schoon.
Schiet wat op met dat water.
Wat is er gebeurd? - Mijn paard viel op me, ik zat klem.
Het beest verbrijzelde mijn been tegen een scherpe rots.
De dokter komt. - Wat bedoelde hij met 'welke dokter'?
De lijfarts van je moeder is er ook.
Aardig van haar. Hij krijgt genoeg te doen. Waar is hij?
We hebben een slaapplaats voor hem. Hij mist nu al het comfort van Rome.
Dit gaat waarschijnlijk pijn doen.
Hij had een brief van Caesar bij zich. - Waar is die?
Ik heb hem. Je krijgt hem straks. - Nee, nu.
Wat is er gebeurd? - Het paard is op z'n been gevallen.
Het valt wel mee.
Mij wordt vriendelijk verzocht naar Rome te komen.
Ik heb wel 'n vermoeden waarom.
Weg, jullie.
Op dat been kom je niet ver, als je 't mij vraagt.
Ik begrijp 't niet.
Een simpele val. Hoe kan dat gebeuren?
Zo'n val kan lelijk uitpakken. - Maar zo erg?
Een mooi excuus om weg te blijven. - Waarom zegt u dat?
Ik ken die smoesjes. En sla niet zo'n toon aan.
Waarom zou hij? - Wie zal 't zeggen?
Hij beschikt over de westelijke troepen.
Misschien wacht hij tot 't hem uitkomt.
Ik ga naar 'm toe. - Het is 500 mijl.
Hij is zwaar gewond, of zelfs al dood. - Toch moet ik naar hem toe.
Ik zal 'n offergave doen en bidden. Misschien raken we hem niet kwijt.
Zeg hem dat we van hem houden.
Ga nu maar, snel.
Door de senaat ben ik nu een god in Palmyra.
Ze zetten m'n beeltenis in de tempel en brengen me offergaven.
Ik moet ze regen brengen of hun vaders jicht genezen.
Vertel me 's, Livia.
Als ik een god ben, al is het in Palmyra...
hoe genees ik dan hun jicht?
Wat is er, lieveling?
Wat wil je dat ik doe?
Haal de kinderen.
Ja, natuurlijk.
Ik zal ze halen.
Hij wil dat ik de kinderen haal.
Is hij...
Maar 't duurt niet lang meer.
Wat is 't?
Koudvuun
Het breidde zich steeds uit en niets hielp.
Waar is de legerarts? - Die mocht er niet bij komen.
Hij heeft de zaak overgenomen.
Het was niet meer dan 'n simpele val.
Versta jij je vak niet meer?
Ik kwam te laat.
Zijn toestand was al te ver heen. Ik kwam te laat.
Drusus, kijk me aan.
Ik ben 't. Tiberius.
Jij en je vervloekte pruimenpitten.
Heeft ze de brief gelezen?
Ik kon het niet voorkomen.
Ze was erbij toen ik hem kreeg.
Ik wist niet dat er zoiets in zou staan.
Rome heeft een strenge moeder.
En Gaius en Lucius...
een wrede stiefmoeder.
Je hebt niet gewacht.
Kon je niet wachten?
Kijk. Ik heb de kleine Claudius bij me.
En jij hebt niet even gewacht.
Zijn dood was niet nodig, dat staat vast.
Iemand heeft geblunderd, dat staat vast.
Uw eten is klaar, Caesar.
Wilt u het nu of zal ik het weghalen?
Prima, de kok heeft kennelijk een goeie dag.
Proef dat 's.
Nee,datdaaL
Iets te veel knoflook.
Jij klaagt altijd over de knoflook.
Een stevige slok.
Die ken ik. Uit het noorden, vijf jaar oud.
Dat was 'n slechte zomer, weinig suiker.
Hou op met die opschepperij.
Schenk maar in. Dan kun je gaan, ik heb 't druk.
Weer 'n geschiedverhaal?
Weer over de Etrusken?
Over mijn familie.
Heb jij mijn geschiedenis van de Etrusken gelezen?
Ik heb 't wel eens geleend, maar ik kreeg er geen vat op.
Goed geschreven, uiteraard, heel goed.
Mankeert er iets aan?
Als je weet dat men je wil vergiftigen...
smaakt het allemaal niet meer.
U vergiftigen? Iedereen houdt van u. - Geen vleierij.
Je weet wie me wil vergiftigen: mijn vrouw.
En haar gluiperige zoon.
Waarschijnlijk speel jij met hen onder één hoedje.
De enige die ons misschien wil vergiftigen, is de kok.
Laat me 'm wegsturen.
Hij is 'n Griek en wil steeds vullingen maken voor wijnbladen.
Neem dat mee, ik heb geen honger.
Mag ik vragen of 't werk wil vlotten?
Niet slecht.
En hoever bent u?
De dood van mijn vader. - De nobele Drusus.
Het is tragisch om je vader zo jong te moeten verliezen.
Het is tragisch voor ons allemaal. En voor Rome.
En vooral voor mijn oom, die nooit meer de oude werd.
Zo, zoons van Agrippa.
De zon is onder en de sterren staan aan de hemel.
Het wordt tijd dat fatsoenlijke mensen hun deuren sluiten en gaan slapen.
Jullie kunnen mij naar bed brengen.
En dan gaan jullie zelf slapen.
We hebben goed gegeten en goed gedronken.
Te goed misschien.
Arme Julia, ze kan niet meer zo goed tegen de wijn.
En zelfs Antonia heeft slaap.
Waaraan denk je vanavond, schat?
Aan de arme Drusus.
Ik heb vanavond ook aan hem moeten denken.
Rome kan zich zo'n verlies niet veroorloven.
Ik bid de goden dat deze jongens een voorbeeld aan hem zullen nemen.
Je moet er niet over blijven piekeren. Een jaar rouwen is genoeg.
Nog langer rouwen geeft geen pas voor een Romein.
Muzikanten, begeleid ons vertrek, we willen met muziek in slaap vallen.
Een jaar?
Is het zo kort geleden?
Eén jaartje maar?
Welterusten.
Een streling voor het oog, vindt u niet?
Ik moet bij haar weg.
Weg uit Rome.
Je blijft.
En je oefent geduld, net als ik.
Wat heeft uw geduld u opgeleverd?
U bent hem kwijt, moeder.
U bent hem kwijt aan die twee jongens.
Als jij uit Rome weggaat, trek ik voor eens en altijd mijn handen van jou af.
En ik zal er geen traan om laten. - Dat verbaast me niet.
Ook om mijn broer heb ik u geen traan zien laten.
Zijn ze allemaal weg?
Ik heb zo heerlijk gedroomd.
Slaap vannacht bij me. Ik zal heel lief voor je zijn.
Alleen vannacht maar. - Laat me los, dikke dronken teef.
Dik?
Dik, zeg Je?
Ik ben dik waar een vrouw dik moet zijn, niet mager als een jongetje.
Ga naar bed, dan stuur ik je er een.
Hij is heel knap, garandeer ik je, ik heb hem zelf gehad.
Hij doet me denken aan jouw ex.
Geen haar op zijn lijf en een kippenkontje.
Er komt geen scheiding, je bent met 'm getrouwd en daarmee basta.
Kijk 's wat jouw zoon met mijn dochter heeft gedaan.
Ik heb 'm nooit gemogen, Livia, al is hij jouw zoon.
Ik wil scheiden. - Niets daarvan.
Je bent al driemaal getrouwd geweest. - Ik ben tweemaal weduwe.
Hoe krijg je 't voor elkaar: tweemaal weduwe.
Je hebt 'n slechte hand van kiezen. - Agrippa was niet mijn keuze.
Maar deze heb je wel gekozen. En ik wil die man van jou hier weghebben.
Zeg 'm dat hij zijn biezen pakt. Ik wil 'm nooit meer zien.
En hoe moet ik dan verder leven?
Je leeft zoals een Romeinse betaamt. En anders sta de hemel je bij.
Ik weet 't niet, hoor.
Waarom zitten ze elkaar zo in de haren?
Ik bestuur 'n wereldrijk, maar m'n eigen familie heb ik niet in de hand.
Gelukkig heb ik deze jongens.
Helpen jullie me?
Deze zoons van Agrippa zijn onze enige hoop.
Over een paar jaar kunnen ze ons al wat werk uit handen nemen.